0023

⬢⬢⬢

ตอนที่ 23 ศิษย์พี่สำแดงอานุภาพเทวะ

“ที่นี่... ที่นี่คือ...”

คุณชายหร่วนก้าวเดินออกจากป่าไผ่ทีละก้าวราวกับกำลังเดินอยู่บนแผ่นน้ำแข็งบางๆ เขาตกตะลึงจนถึงขีดสุด เมื่อเขาเพ่งมองดูเรือนที่อยู่เบื้องหน้าชัดเจน ในดวงตาพลันปรากฏสีสันซับซ้อนที่ผสมปนเประหว่างความหวาดกลัว ความคลั่งไคล้ และความโลภที่ยากจะหยั่งถึง ที่นี่คือบ้านของเซียน!

เรือนเซียนร่วงหล่นลงมา! หรือจะเป็นเพราะการเหินสู่สวรรค์เมื่อครู่ล้มเหลว? แต่เมื่อดูจากปรากฏการณ์และกระบวนทัพเช่นนั้น การเหินสู่สวรรค์ของเจินเหรินผู้นี้นับว่าพลิกฝ่ามือก็สำเร็จเสียด้วยซ้ำ... ถ้าเช่นนั้นการลอยตัวขึ้นของเรือนเซียนเป็นเพียงเพื่อเข้าใกล้ประตูแดนสวรรค์งั้นหรือ? เซียนไม่ได้นำเรือนหลังนี้ไปด้วย...

ในเรือนต้องยังเหลือของวิเศษหายากอยู่มากมายเป็นแน่! คุณชายหร่วนตื่นเต้นจนใบหน้าแดงระเรื่อในฉับพลัน ถุงใต้ตาที่หย่อนคล้อยยิ่งบวมเป่งขึ้นกว่าเดิม ความโลภอันบ้าคลั่งที่อยากจะยึดเรือนเซียนนี้ไว้เป็นของตนเพียงผู้เดียวนั้นมีอยู่จริง แต่ความคิดที่แน่ชัดกว่าคือ ต้องชิงลงมือค้นให้ทั่วก่อนที่ผู้อื่นจะมาถึง ของวิเศษชิ้นไหนที่เอาไปได้ก็ต้องเอาไปให้หมด! นี่เป็นโอกาสที่หนึ่งหมื่นปีจะพบสักครา!

ไม่แน่ว่าสักวันหนึ่งเมื่อเขาบรรลุธรรมเหินสู่สวรรค์ ก็อาจจะมีจุดเริ่มต้นมาจากเรื่องนี้...

ในขณะที่คุณชายหร่วนกำลังคิดด้วยความตื่นเต้นอยู่นั้น ทันใดนั้นเขากลับเห็นเงาร่างสายหนึ่งวูบผ่านข้างประตูไม้ไผ่ของลานเรือน ดูแล้วคล้ายกับ... ไอ้เจ้าเด็กบ้านนอกผู้นั้น...