0017

⬢⬢⬢

ตอนที่ 17 บ้านนอกคอกนา

ผู้คนพากันหันขวับไปมอง ทันใดนั้นต่างตกตะลึงราวกับไก่ไม้ นี้มัน...

เห็นเพียงที่บริเวณสายคาดเอวของหลี่ซิวปินที่ด้านหลัง ปักเต็มไปด้วยเถาวัลย์เขียวขจีและหญ้าป่า ซึ่งเมื่อครู่ยังไม่มีอยู่ เหตุใดจึงกลายเป็นเช่นนี้ไปได้?

“เกิดอะไรขึ้น?” หลี่ซิวปินหันไปมองก็เห็นเช่นกัน เสื้อคลุมผ้าแพรลวดลายบุปผานับร้อยที่สวยงามกลับถูกทำให้ดูราวกับชุดขอทาน เขารู้สึกถึงความรู้สึกซับซ้อนที่ทั้งตกใจ โกรธเคือง และรำคาญใจประดังเข้ามาทันที จึงแผดเสียงร้องลั่น: “นั่นมันอะไรกัน!?”

ใครทำกัน!? เหตุใดถึงไม่รู้สึกตัวแม้แต่น้อย!

ผู้คนกลับไม่กล้าตอบคำถามนี้ของเขาส่งเดช กัวเติงเกาและโม่สุยเฟิงทำท่าจะพูดแต่ก็เงียบไป ซูเว่ยจือเบือนสายตาหลบไม่มองไปทางนั้น ส่วนพวกที่ไม่ต้องการพึ่งพาหลี่ซิวปินต่างก็อยากหัวเราะออกมา

ลู่หยิงนึกว่าเขาถามว่านั่นคือสมุนไพรชนิดใด ด้วยความที่มีความรู้เรื่องยาอยู่บ้างจึงอยากอวดอ้าง รีบตอบทันที: “คุณชายหลี่ นั่นคือ‘ผักโขมขี้ม้า’ นั่นคือ ‘เถารางจืด’...”

ลู่หยิงยังคงเข้าใจว่าเขาถามถึงสมุนไพรเหล่านั้น จึงอยากแสดงความรู้ทางยาที่มีอยู่บ้าง รีบตอบว่า “คุณชายหลี่ นั่นคือ ‘ผักโขมขี้ม้า’ ส่วนนั่นคือ ‘เถาขี้ไก่’...”

ทั้งหมดล้วนเป็นชื่อที่เกี่ยวข้องกับสิ่งปฏิกูล เมื่อเห็นสีหน้าของหลี่ซิวปินดูไม่สู้ดีนักนางจึงได้สติว่าชื่อสมุนไพรเหล่านี้ฟังดูไม่สุภาพ จึงรีบหุบปากไม่กล้ากล่าวต่อ