0014

⬢⬢⬢

ตอนที่ 14 คนแปลกถิ่นกลางไกล

ใต้ผืนฟ้ายามราตรี สุกรอายุยืนเดินบิดก้นไปมาเข้าสู่ป่าไผ่อันเงียบสงบ โดยไม่ทันสังเกตเห็นว่ามีดวงจิตวิญญาณดวงหนึ่งกำลังติดตามมาเบื้องหลังอย่างเงียบเชียบ

มันเดินไปถึงหน้าต้นไผ่เก่าแก่สีเขียวขจีที่สูงเสียดฟ้า แล้วนั่งลง พลางแหงนหน้ามองดวงจันทร์กระจ่างตาบนท้องฟ้าผ่านเงาใบไม้ที่ไหวระริก ในดวงตาคู่สุกรกลับฉายแววล้ำลึกออกมา ราวกับกำลังหวนรำลึกถึงเรื่องราวบางอย่าง

หลังจากเหม่อมองอยู่ครู่ใหญ่ มันก็เริ่มขุดคุ้ยลงไปใต้ต้นไผ่ หลังจากกีบหมูขุดเอาดินร่วนออกไปบ้างแล้ว ก็เห็นมันคาบสิ่งหนึ่งออกมาจากหลุมดินวางไว้บนพื้น ซึ่งก็คือหวีสีเทาที่วัสดุคล้ายเหล็กดั่งทองแดงชิ้นหนึ่ง

“อึก—กึ๋ย—” ฉางเซิงเรอออกมาอย่างดังแต่อย่างไรก็ไม่ขัดขวางสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรักใคร่ที่มันมองหวีชิ้นนั้น กีบเท้าหมูยังเอื้อมไปลูบไล้อย่างแผ่วเบา ในดวงตาสุกรมีหยดน้ำตาเอ่อคลอขึ้นมาจาง ๆ...

“อ้อ อ้อ! ฮ่าฮ่าฮ่า คราวนี้จะไม่โดนข้าจับได้เชียวหรือ เจ้าเป็นภูตหมูจริง ๆ ด้วย!” เซี่ยหลิงอวิ่นที่เฝ้าสังเกตการณ์อยู่ข้าง ๆ นานแล้ว จู่ ๆ ก็ปรากฏร่างดวงจิตเทพเงาออกมา เขาใช้นิ้วชี้ไปยังเจ้าหมูอ้วนที่กำลังตกตะลึงแล้วหัวเราะอย่างชั่วร้าย “แถมยังซ่อนสมบัติล้ำค่าเอาไว้ ยึด! หวีเล่มนี้ดูไม่เลว อย่างไรก็มีค่าสักหลายสิบอีแปะล่ะนะ”