เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 348 หยางอี้กระซิบกับเหยาจี ฟ้าทางตะวันตกถล่มไปครึ่งหนึ่ง
การสนทนาธรรมที่สระเหยาฉือยืดเยื้อไปสามวันสามคืน
พอครบสามวัน บนฟ้าเหนือคุนหลุนตะวันตก ควันหมอกก็สลายหมด เสียงก้องดังขึ้นพร้อมกันนับหมื่นสาย
ซีหวังหมู่ลุกขึ้นจากแท่นเมฆช้า ๆ ก้าวเดียวก็ขึ้นไปอยู่บนฟ้าสูงนับหมื่นจั้งเหนือสระเหยาฉือ
ลมปราณรอบกายนางกลมกลืนไม่ติดขัด การบำเพ็ญที่สะสมมาตลอดหลายปีไม่รู้จบมารวมกันในตอนนี้ ไอม่วงหงเหมิงที่นิ่งสงบอยู่ในฝ่ามือมาไม่รู้กี่ปี ในที่สุดก็ลอยขึ้นจากในกายนางช้า ๆ ไปค้างอยู่เหนือศีรษะ
ไอม่วงทอดตัวลงมา ค่อย ๆ หลอมรวมกับไอมารดาแห่งสรรพสิ่งที่อยู่รอบกายนาง
นั่นคือปราณกำเนิดประจำชีวิตที่ซีหวังหมู่มีมาตั้งแต่ครั้งฟ้าดินเพิ่งแยกจากกัน เป็นมารดาที่ให้กำเนิดสรรพสิ่ง เป็นจุดเริ่มต้นของแผ่นดินที่รองรับทุกอย่าง
ในชั่วอึดใจที่ไอมารดากับไอม่วงหลอมรวมกัน ต้นไม้ใบหญ้าทั่วรัศมีร้อยล้านลี้รอบคุนหลุนตะวันตกก็งอกงามอย่างบ้าคลั่ง ดอกไม้บานสะพรั่ง ไม้แห้งกลับผลิใบรับฤดูใบไม้ผลิ แม้แต่น้ำในสระเหยาฉือก็ขึ้นประกายชีวิตใสนวล
เสียงของซีหวังหมู่ดังลงมาจากเก้าชั้นฟ้า ประกาศให้สามภพรู้ทั่วกัน
“ฟ้าดินเป็นพยาน ข้าในนามเจ้าแห่งคุนหลุนตะวันตก ผู้เป็นหัวหน้าเซียนหญิงทั้งใต้หล้า ขอหลอมกายเข้ากับหงเหมิง ถือสิทธิ์แห่งแม่แบบผู้เป็นมารดาของแผ่นดิน นับจากนี้ข้าจะเป็นมารดาแห่งสรรพสิ่ง ทำหน้าที่เลี้ยงดูบ่มเพาะแทนฟ้า และคุ้มครองคุนหยวนไว้ตลอดไป”