เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 347 คุนเผิงดับสูญ สุดยอดสมบัติถือกำเนิด
ใต้ฟ้าสว่างโล่ง คุนเผิงยืนอยู่กลางความว่างเปล่า สีหน้าแย่ที่สุดเท่าที่เคยเป็น
เขาก้มลงมองมือตัวเอง ปีกยักษ์คู่นั้นที่ฉีกความโกลาหลได้สบาย ๆ ตอนนี้สั่นระริกจนคุมไม่อยู่
การใช้เปลวสุริยะแท้จำลองตี้จวิ้นขึ้นมาอีกครั้งคือก้าวสุดท้ายที่จะให้เขาบรรลุเต๋าเป็นอริยะ พอตี้จวิ้นตาย โลกจำลองนั้นก็แตกสลาย รากฐานเต๋าที่เขาผูกไว้กับตัวตี้จวิ้นด้วยกรรมนับไม่ถ้วนก็พังลงไปพร้อมกัน
เขามีพลังถึงขั้นสูงสุดของอริยะ แต่ตอนนี้อกกลับโหวงเหมือนมีใครควักเนื้อออกไปทั้งก้อน
ลมปราณม่วงหงเหมิงพุ่งชนกันมั่วไปหมดในร่างเขา แต่ก็ยังขาดอีกเส้นสุดท้าย รวมเข้ากับเต๋าไม่ได้สักที
วางแผนมาหลายร้อยปี ชีวิตของสองจอมปีศาจอริยะก็เสียเปล่าไปหมด
คุนเผิงค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น จ้องเขม็งไปที่คณะผู้อัญเชิญคัมภีร์ด้านล่าง น้ำเสียงเย็นเหมือนน้ำแข็งในนรกชั้นเก้า
“ดี ดีนัก ค่ายกลของข้าพัง โลกของข้าแตก ตอนนี้เต๋าของข้ายังถูกพวกเจ้ารื้อจนยับเยินอีก”
“ในเมื่อข้าบรรลุเต๋าไม่ได้ พวกเจ้าก็อย่าหวังว่าจะรอดออกไปจากซากปรักแห่งฟ้าถล่มนี่ได้สักคน”