เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 342 ค่ายกลมารฟ้าอู๋ฟังจูกั๋ว พุทธจิตสี่สมุทรไร้ประมาณ
ซุนอู้คงจ้องคนผู้นั้นเขม็ง
ฉากนี้เขาเคยเห็นมาแล้วครั้งหนึ่งในป่าท้อ หน้าตาเหมือนกันเป๊ะ เสื้อผ้าการแต่งกายเหมือนกันเป๊ะ คราวนั้นสลายกลายเป็นกลีบดอกท้อไป แต่คราวนี้มายืนอยู่ตรงหน้าเขาแบบตัวเป็นๆ
ซุนอู้คงผู้นั้นเดินมาหน้าค่ายกล แสยะยิ้มแล้วพูดว่า “ข้าคือเจ่อสิงซุน หนึ่งในสามองค์ราชาแห่งเต้าเสวียนเทียน ได้ยินมาว่าทางดินแดนบูรพามีพระมาอัญเชิญคัมภีร์ บำเพ็ญเพียรมาสิบชาติ ร่างทองบริสุทธิ์เข้มข้น กินเนื้อสักคำ เพิ่มตบะได้ตั้งหลายหมื่นปี”
“ในเมื่อวันนี้รนหาที่มาถึงหน้าประตูแล้ว ก็ขอพูดให้เคลียร์เลยละกัน ทิ้งจินฉานจื่อไว้ให้พวกพี่น้องได้กินเนื้อสดเปิดปาก ส่วนคนที่เหลือ มาจากไหนก็ไสหัวกลับไปที่นั่น ราชาอย่างข้าจะไม่เอาเรื่องพวกเจ้า”
ลมภูเขาพัดหวีดหวิว ปิศาจหมื่นตนกู่ร้องพร้อมเพรียง
“จะกินอาจารย์ข้าเรอะ”
ซุนอู้คงหัวเราะร่า เขาค่อยๆ ก้มหน้าลง กระบองเหล็กบินออกมาจากรูหู สะบัดต้องลมจนหนาเท่าปากชาม กระแสพลังสองสีทองแดงระเบิดตูมตามตัวกระบอง พัดพาใบไม้ร่วงและเศษหินปลิวกระจายเต็มฟ้า
“ข้าชักอยากจะดูนักว่าไอ้ตัวปลอมอย่างเจ้า ฟันจะแข็งพอไหม!”
ลำแสงสีทองสองสายพุ่งเข้าชนกัน จนเต้าเสวียนเทียนทั้งเทือกเขาสั่นสะเทือนไปถึงสามครา