ตอนที่ 145 ฎีกาเมืองล่างฉบับแรกแห่งการเปิดฟ้าสร้างแผ่นดิน

ตอนที่ 145 ฎีกาเมืองล่างฉบับแรกแห่งการเปิดฟ้าสร้างแผ่นดิน

ซ่งอี้เหรินคุกเข่าอยู่บนเบาะรองเข่า เอาธูปสามดอกปักลงในกระถางธูป แล้วคลี่กระดาษฎีกาออก อ่านออกเสียงทีละคำ ๆ

เสียงซ่งอี้เหรินเศร้าสลด ทุกคำเหมือนเลือดไหลออกมา ตอนนี้ร้องออกมาว่า

ผู้ฟ้องซ่งอี้เหริน อายุเจ็ดสิบหกปี ตั้งภูมิลำเนาอยู่ในเมืองเฉาเกอ ฟ้องเรื่องน้องสาวบุญธรรมหม่าซื่อตายอย่างไม่เป็นธรรม

น้องสาวบุญธรรมหม่าซื่อ เดิมแต่งงานเป็นภรรยาของเจียงซ่าง อัครเสนาบดีแห่งซีฉี

หม่าซื่อนับแต่เข้าตระกูลเจียง รักษาคุณธรรมของภรรยาอย่างเคร่งครัด ขยันดูแลบ้านเรือน ขึ้นก็เคารพพ่อแม่สามี ลงก็เห็นใจบ่าวไพร่ ดูแลสามีสั่งสอนลูก ไม่มีสักเรื่องที่ไม่ทุ่มเท ไม่มีสักวันที่ไม่ขยัน

ซีป๋อโหวจีชางเอ่ยปากชมด้วยตัวเองว่ากุลสตรีดีงาม ขุนนางทั้งราชสำนักต่างพูดกันปากต่อปากสรรเสริญ หญิงดีงามเช่นนี้สมควรมีบุญวาสนายาวนาน ได้อยู่อย่างสงบจนแก่เฒ่า ไม่คิดว่าหลายวันก่อน จู่ ๆ มีฟ้าผ่าลงมาจากฟ้าเก้าชั้น ฟาดกลางกระหม่อมหม่าซื่อ สังหารนางตายคาที่ ศพไหม้เกรียม น่าอนาถจนไม่กล้ามอง