ตอนที่ 135 วาจาเชือดเฉือนนิกายเหริน เหลาจื่อตบะแตก

ตอนที่ 135 วาจาเชือดเฉือนนิกายเหริน เหลาจื่อตบะแตก

ตานหลิงได้ยินดังนั้นก็แค่นยิ้มพลางพูดว่า “เจ้าเป็นแค่งานเบ็ดเตล็ดดูแลผัก มีสิทธิ์อะไรมาถกวิชากับศิษย์พี่ของข้า? ช่างไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงเสียจริง!”

มหาธรรมาจารย์เสวียนตูยกมือห้ามตานหลิง สายตาจับจ้องไปที่ศิษย์ผู้นี้แล้วพูดเรียบๆ ว่า “งั้นเจ้าลองว่ามาซิว่าเต๋าคืออะไร?”

ศิษย์ผู้นั้นไม่ต้องคิดแม้แต่น้อย อ้าปากก็เอ่ยออกมาทันที “เต๋าที่บอกเล่าได้มิใช่เต๋าอันเที่ยงแท้ นามที่เรียกขานได้มิใช่นามอันเที่ยงแท้ ไร้นามคือจุดเริ่มต้นของฟ้าดิน มีนามคือมารดาของสรรพสิ่ง ฉะนั้นผู้ไร้ความอยากจึงเห็นความลึกล้ำ ผู้มีจิตใฝ่รู้จึงเห็นขอบเขตของมัน”

ศิษย์ผู้นั้นเกาท้ายทอยแล้วพูดต่อว่า “ทั้งสองสิ่งนี้มีที่มาเดียวกันทว่าเรียกต่างนาม ทั้งสองล้วนลึกล้ำ ล้ำลึกยิ่งกว่าล้ำลึก คือประตูก้าวสู่ความพิศวงทั้งมวล”

มหาธรรมาจารย์เสวียนตูพอได้ฟัง สีหน้าก็เปลี่ยนเป็นตกตะลึงอย่างยิ่ง สิ่งที่ศิษย์ผู้นี้ท่องออกมาคือเนื้อหาในคัมภีร์เต้าเต๋อจิงชัดๆ

แม้แต่ตานหลิงก็หน้าถอดสี ถึงขั้นรวมพลังเวทไว้ที่ดวงตา อยากจะดูให้ชัดว่าศิษย์ผู้นี้เป็นยอดฝีมือผู้ยิ่งใหญ่แปลงกายมาหรือไม่

เนื้อหาเหล่านี้มีเพียงตอนที่อริยะเหลาจื่อเทศนาธรรมเท่านั้นถึงจะได้ยิน ยามนี้ได้ยินศิษย์งานเบ็ดเตล็ดพูดออกมาอย่างสบายๆ เช่นนี้ นอกจากจะทำให้เขาตกใจแล้ว ยังรู้สึกเหลือเชื่อยิ่งนัก