ตอนที่ 110 มหาปราสาทผิงซิน เจ้าแห่งวัฏสงสาร

ตอนที่ 110 มหาปราสาทผิงซิน เจ้าแห่งวัฏสงสาร

ข้างศิลาสามภพ เพลิงวิเศษเจ็ดรัตนะในตะเกียงบัวมณีก็ได้เกิดการเปลี่ยนแปลงขึ้นในเวลานี้ ท่ามกลางเปลวไฟสีทองแดงกลับแผ่ประกายเงางามที่งดงามยิ่งกว่าแก้วมณี ตัวตะเกียงบัวมณียิ่งถูกห่อหุ้มไว้ด้วยกลุ่มก้อนแห่งความโกลาหลที่ดูเลือนราง

สมบัติชิ้นนี้ได้กลายเป็นสุดยอดสมบัติสำหรับบรรลุธรรมของหยางฉานไปโดยไม่รู้ตัว

หยางฉานก้มลงมองมือตัวเอง แล้วยกมือขึ้นลูบหน้า พลันรู้สึกมึนงงอยู่บ้าง

'แย่แล้ว แย่แล้ว ทำไมจู่ๆ ถึงโตขึ้นขนาดนี้ ท่านพ่อกับท่านแม่จะจำข้าไม่ได้หรือเปล่านะ'

หยางฉานพึมพำเบาๆ พร้อมกับสะบัดมือเบาๆ แสงวารีพลันรวมตัวกันเป็นกระจกอยู่ตรงหน้า

ในน้ำปรากฏใบหน้าที่เย็นชาและงดงามเหนือใคร คิ้วตาดูคมเข้ม ผิวพรรณขาวดุจหิมะ เครื่องหน้าประณีตทว่าไม่ขาดความอ่อนหวาน เพียงแต่ดวงตาสีทองเข้มคู่นั้นกลับมีความเย็นชาที่ผลักไสผู้คนออกห่าง

หยางฉานมองซ้ายมองขวาแล้วถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก “อืมๆ สภาพข้าแบบนี้ก็ยังดูน่ารักเรียบร้อยดีนะ เพียงแต่แววตานี้ดูดุไปหน่อย”