เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 232 เปิดหน้าตีลั่วหยาง ลอบทะลวงอู่กวน
น้ำจางไหลไม่ขาด ดุจกาลเวลาที่เคลื่อนไปไม่หยุด สายน้ำซึ่งเคยแดงด้วยเลือดถูกชะจนสะอาด กองศพที่ขวางแม่น้ำใหญ่หายไป ราวไม่เคยเกิดอะไร แต่เหล่าเจ้าครองแคว้นไม่ลืม ประวัติศาสตร์ไม่ลืมศึกสะเทือนฟ้าที่นี่
ลั่วหลิงกับเซี่ยงอวี่ยืนไพล่มือริมฝั่ง เซี่ยงอวี่ยิ้ม “ลั่วกง จี๋จะเป็นประมุขร่วมแล้ว รอบุกกวนจงทำลายราชสำนักฉิน จี๋จะฟื้นแคว้นให้ท่านที่นครเจา ชาวลั่วที่กระจายทั่วจูเซี่ยก็ย้ายกลับมาได้บ้าง”
ลั่วหลิงส่ายหน้า “ไม่ต้องแล้ว ซู่อ๋องตรัสว่าแคว้นลั่วไม่ควรปรากฏ และบัดนี้มิใช่กำลังคนจะสร้างกลับได้”
เซี่ยงอวี่ไม่เข้าใจ ที่จริงลั่วหลิงเองก็สงสัย แต่เขาอยู่บนยอดปัญญาแล้ว โลกนี้ไม่มีใครเหนือกว่า จึงไม่ถาม
ได้ยินว่าลั่วหลิงไม่คิดฟื้นแคว้น แววตาเซี่ยงอวี่ก็วาบประกาย น้ำเสียงเผลอยินดีขึ้น “ลั่วกง ศึกนี้จางหานหนีแทบตัวเปล่า ต่อให้เก็บทหารกลับคงไม่มาก หลังศึกนี้ท่านว่าฉินทรราชจะประคองตัวอยู่ได้อีกนานเพียงใด?”
ชัยใหญ่ของเซี่ยงอวี่ได้ผลน่าตกใจด้วยการจัดวางของลั่วหลิง พันธมิตรแม้สู้จางหานไม่ได้ แต่ตีทหารแตกทัพได้ เซี่ยงอวี่ถนัดตีให้แตก แต่เมื่อลั่วหลิงวางแผนและทุกฝ่ายช่วย ศึกนี้จึงกลายเป็นกวาดล้าง