เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 230 ขวางใดย่อมพัง ตีใดย่อมสยบ
หากนี่เป็นโลกเทพเซียน เหนือดินแดนเดิมของจ้าว ซ่ง หาน และลั่วทั้งสี่แคว้น คงมีไอสังหารจากทัพนับไม่ถ้วนที่รวมตัวกันปกคลุมอยู่
หลังตีเซี่ยงเหลียงแตก จางหานถวายหนังสือวิเคราะห์สถานการณ์ใต้หล้าต่อฝูซู
“ฝ่าบาท กระหม่อมจางหานขอโขกศีรษะถวายคำนับ นับแต่จักรพรรดิองค์ก่อนสวรรคตจนกบฏเฉินเซิ่งก่อการ แม้ใต้หล้ามีกบฏมาก แต่ต้าฉินยังครองกวนจงกับปาสู่”
“นี่คือรากฐานที่กษัตริย์ก่อนใช้รวมใต้หล้า ฝ่าบาทมิได้ด้อยกว่าพระองค์ก่อน มิใช่ฟ้าอยากให้ฝ่าบาทฟื้นความรุ่งเรืองต้าฉินหรือ?”
“ดินแดนสามจิ้นมีภูเขาแม่น้ำเป็นปราการทั้งในนอก ได้ที่นี่ก็ได้จงหยวน เว่ยกับหานแตกแล้ว ทัพร่วมฉู่จ้าวไม่เป็นภัย เหลือเพียงลั่วกงหลิงที่ยังสู้ได้”
“กระหม่อมจะนำชัยมาถวาย ตระกูลลั่วจะกลับเงียบหายเช่นเมื่อจักรพรรดิแรกยังทรงพระชนม์”
จางหานไม่ได้โอ้อวดว่าจะทำลายตระกูลลั่วในศึกเดียว สิ่งที่วาดให้ฝูซูเห็นคือการทำลายเหล่าผู้กล้าตะวันออก เมื่อถึงเวลานั้น ตระกูลลั่วเพียงตระกูลเดียวจะสู้ทัพล้านของต้าฉินได้หรือ? ก็ต้องหนีไปสุดเหนือสุดใต้ หรือซ่อนในจวิ้นเซี่ยนที่ฉินคุมไม่ถึง อย่างสมัยจักรพรรดิแรกเท่านั้น
ฝูซูที่เสียนหยางทรงอ่านหนังสือแล้วเงียบอยู่นาน ตระกูลลั่วยืนตรงข้ามทำให้พระองค์ไม่สบายพระทัยเสมอ พระองค์มีอุดมการณ์มากมายอยากทำให้สำเร็จ แต่ชีวิตคนแท้จริงอยู่ในกรอบ สุดท้ายฐานะจักรพรรดิต้าฉินผลักให้ทรงประกาศโองการระดมกำลังทั่วหล้า
“ถึงอ๋องโหว พระญาติ และญาติผู้ทรงเกียรติ เราสบายดี ขอเหล่าขุนนางอยู่ดี”