เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 220 หลิวจี้ยินดีรบเพื่อคุณชายสักครา
หลังมอบทหารที่ช่วยจากริมแม่น้ำแก่ลั่วหลิง ลั่วอี้ก็ยืนอยู่นอกเมือง มองผู้คนทยอยออกมา
หลิวปังเดินพ้นหัวมุมมาข้างกาย ยิ้มเบา “คุณชาย”
“เพ่ยกง?”
หลิวปังถาม “วันนี้ลั่วออกโลก เป็นประธานพันธสัญญา ยอดคนมากมายดื่มเลือดสาบาน ยกพี่ท่านเป็นหัวหน้าพันธมิตร จะรวมใจโค่นฉิน นี่มิใช่ช่วงรุ่งโรจน์ฮึกเหิมที่สุดหรือ? เหตุใดคุณชายยืนกังวลเต็มอกที่นี่?”
ลั่วอี้ไม่คิดว่าตนไม่แสดงสีหน้าแม้น้อย หลิวปังกลับเห็นความกังวล จึงถาม “เพ่ยกงหมายอะไร? อี้ไม่มีความกังวล”
หลิวปังหัวเราะกังวาน “คุณชาย ดูท่าท่านไม่ไว้ใจหลิวจี้ ตลอดทางจี้พอรู้จักท่านบ้างแล้ว”
ลั่วอี้มองเขาสองครั้ง จึงถอนใจ “เพ่ยกง อดีตมีพยากรณ์ว่าผู้ดับฉินคือลั่ว บัดนี้พี่ใหญ่รวบยอดคนที่นี่ คงเป็นคำพยากรณ์จริงแล้ว สิ่งที่ข้าคิดคือ ในยอดคนมากมาย ใครกล้าไปตะวันตกตีด่าน?”
หลิวปังจับความเฉียบ นี่มิใช่เพียงถามใครกล้าตีด่าน แต่ถามใครกล้าอาบเลือดสู้ฉินจริง กำหนดใต้หล้า แววตาพลันมีคม
เขาครุ่นคิด “ฉู่กงเซี่ยงเหลียงเป็นยอดคนเช่นนั้น เป็นบุตรเซี่ยงเยียน ในฉู่มีคำเล่าว่าเซี่ยงต้องดับฉิน เซี่ยงอวี่เป็นแม่ทัพที่ขับเหมิงเถียนได้ คงมีเพียงทัพฉู่ใต้เซี่ยงจึงตีด่านตะวันตกได้!”