กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 169 ราชันแม่ทัพหรือราษฎร ล้วนต้องตาย
เมฆดำเข้มดุจหมึกปูเต็มฟ้า ไม่มีแสงลอดลงแม้สายเดียว ดุจเก้าชั้นฟ้าจะกดโลกมนุษย์จนพังทลาย แทบแตะศีรษะผู้คน
ระหว่างฟ้าดินเงียบ ไม่มีเสียงดอกหญ้าแมลงแม้แต่น้อย ท่ามกลางความสงัด มีเพียงลมแรงขึ้น จากพัดชายเสื้อเบาๆ จนคนแทบยืนไม่อยู่
“เปาะแปะ”
หยาดฝนเท่าเล็บตกลง ไม่นานกลายเป็นม่านทั่วฟ้าดิน ตกตามเขา ผสานน้ำพุ แล้วรวมเป็นลำธารไหลลง
ท่ามกลางเสียงฝน มีเสียงคนหลายคนสนทนากันแว่วมา สำเนียงฉู่ชัดเจน และน้ำเสียงเจือความร้อนใจ
ในถ้ำมีคนสี่ห้าคน แต่งกายเรียบง่ายยิ่ง มีกลิ่นอายชาวม่อในอดีต ทุกคนหนุ่ม ดวงตามีประกายวาบเป็นระยะ คมกล้าพิเศษ