เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 303 ยืมทรัพย์สมบัติจากโหลวหลาน
คณะเดินทางเข้าเมืองโหลวหลานได้อย่างราบรื่น ทั้งกำแพงและอาคารล้วนก่อด้วยดิน มองไปมีแต่สีเทาหม่น ไม่เหลือความสง่างามสมเป็นเมืองหลวงแม้แต่น้อย
อย่าว่าแต่เทียบกับมหานครอย่างฉางอันหรือลั่วหยาง ต่อให้อยู่ในหมู่เมืองประจำอำเภอ เมืองนี้ก็ไม่นับว่าโดดเด่น
แต่หลังเดินทางมานานจนไม่เห็นแม้เงาคน จู่ ๆ ได้พบผู้คนมากมาย ทุกคนในขบวนก็อดกระปรี้กระเปร่าไม่ได้
ลั่วจ้งคั่นยังพอไหว เพราะเป็นลูกหลานตระกูลลั่ว มีรอยศักดิ์สิทธิ์คอยสะกดจิตใจตลอดเวลา แต่คนอื่นเป็นคนธรรมดา ใช้ชีวิตเช่นนี้นานวันก็สะสมความหงุดหงิดไว้มากแล้ว
กระนั้นทั้งสำนักม่อสายลั่วและทหารกล้าต่างมีวินัยเป็นยอดในใต้หล้า ทุกคนเข้าพักตามที่ลั่วจ้งคั่นจัดไว้ ในที่พักสำหรับนักเดินทางกับพ่อค้า แล้วเริ่มหาทางสืบข้อมูลด้านต่าง ๆ ของโหลวหลาน