กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านเล่นเป็นเรื่อง
ตอนที่ 217 โทษของการกล่าวหาเท็จนั้นเบายิ่งนัก
เขาเงยหน้ามองพ่อค้าผ้า “เช่นนั้นแล้ว—ข้างกำแพงลานเรือนของเจ้ามีเศษกระเบื้องแตกจริง แต่ไม่ใช่ชุดเดียวกัน เศษนี้เป็นกระเบื้องเก่า ส่วนอีกครึ่งเป็นของก่อนหน้า การนำของใหม่กับของเก่ามาปนกัน เจ้าคิดจะนำมาประกอบให้เป็นของชิ้นเดียวกันให้ผู้อื่นหรือไร?”
พ่อค้าผ้าอ้าปากค้าง ดูราวกับอยากจะกล่าวสิ่งใด แต่ถ้อยคำครึ่งประโยคในลำคอกลับถูกสิ่งใดบางอย่างหยุดเอาไว้ ไม่สามารถเอื้อนเอ่ยออกมาได้
บุรุษที่อยู่ข้างๆ ฟังจนเข้าใจในที่สุด น้ำเสียงไม่ดังนัก ทว่ามีความมั่นใจมากกว่าเมื่อครู่: “……ข้าบอกแล้วว่าเด็กที่บ้านข้าไม่ได้ออกไปไหน”
เด็กที่อยู่เบื้องหลังเขาคลายมือที่กำชายเสื้อของเขาออกเล็กน้อย