Chapter 0093

ตอนที่ 93 เสด็จพ่อ ข้าเหนื่อยแล้ว

หลี่เฉิงอันทำสิ่งถัดมาเป็นประการที่สามหลังจากเดินไปสองก้าว

เขาปล่อยมือจากแม่นมซุน ร่างกายโน้มไปข้างหน้าเล็กน้อย รักษาท่าทางยืนตัวตรงได้อย่างมาตรฐานยิ่งนัก จากนั้นเข่าทั้งสองข้างก็งอลง ร่างทั้งร่างราวกับใบไม้ที่ถูกลมพัดร่วงหล่น ลอยละล่องเอียงไปด้านข้าง “แปะ” เสียงหนึ่งดังขึ้น เขานอนหงายลงบนพื้น

มือเล็ก ๆ ทั้งสองข้างแบอยู่ข้างลำตัว ขาสั้น ๆ ทั้งสองข้างแยกออกจากกันเล็กน้อย ดวงตาจับจ้องไปที่เพดาน สีหน้าสงบนิ่ง ท่าทางได้มาตรฐาน ราวกับว่าเมื่อครู่ไม่ใช่การล้ม แต่เป็นการทำท่าทางนอนราบที่ถูกเรียบเรียงมาอย่างประณีต การเคลื่อนไหวทั้งหมดลื่นไหลเป็นธรรมชาติ ตั้งแต่การเดินไปจนถึงการล้มและนอนลง ทุกอย่างเชื่อมต่อกันได้อย่างไร้ที่ติ แม่นมซุนถึงกับยืนตะลึง