เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 727 พระแม่ชิงอีหลอมรวมมรรคาสวรรค์
ในชั่วพริบตาที่พระแม่ชิงอีบรรลุอริยะ สุรเสียงของหงจวินก็พลันเงียบสงัดลง
ภายในตำหนักจื่อเซียวปรากฏร่างเงาร่างหนึ่งขึ้นมา ชายกระโปรงยาวสีครามพัดพลิ้วสะบัด ผิวพรรณเปล่งประกายแสงไหลเวียนดุจไอแสงสีทองนับหมื่นสาย สายตาเปี่ยมด้วยความเมตตาและพิสุทธิ์ ประหนึ่งเยื้องย่างก้าวข้ามมาจากโลกใบใหม่อันยิ่งใหญ่อลังการและรุ่งโรจน์โชติช่วง ร่างกายตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าล้วนหมุนวนด้วยแสงศักดิ์สิทธิ์
ดอกบัวทองบานสะพรั่งดอกแล้วดอกเล่า แผ่กิ่งก้านหยั่งรากไปทั่วความเวิ้งว้างแห่งห้วงโกลาหล
หลี่เต้าเสวียนทอดสายตามองไปยังพระแม่ชิงอี สบเข้ากับดวงตาคู่นั้นที่กระจ่างใสราวกับแก้วผลึก ผืนน้ำในดวงใจจึงไหวระลอกขึ้นมาเบา ๆ
สี่สายตาสบประสาน ประหนึ่งมีคำพูดนับพันหมื่นคำ หากแต่ไม่รู้ว่าจะเริ่มเอ่ยจากที่ใด
“ที่แท้ก็คือเจ้า...”
สุรเสียงของหงจวินดังขึ้นอีกครั้ง แฝงไว้ด้วยความหนักอึ้งอยู่ส่วนหนึ่ง
พระองค์คล้ายกับทรงสังเกตเห็นบางสิ่งได้แล้ว ไม่หลงเหลือความสุขุมนิ่งสงบดั่งกาลก่อนอีกต่อไป
พระแม่ชิงอีช้อนตาขึ้น เบื้องหลังพลันปรากฏภาพมายาของดอกบัวเขียวขึ้นมา มีมากถึงสามสิบหกชั้น บานสะพรั่งออกทีละชั้น ๆ กลางดอกบัวมีสตรีผู้หนึ่งนั่งสงบอยู่ด้วยรูปโฉมสะคราญล้ำสะท้านภพ ท่อนบนเป็นคนท่อนล่างเป็นงู ท่วงท่าเปี่ยมด้วยความพิสุทธิ์ศักดิ์สิทธิ์และตัดขาดจากโลกีย์วิสัย