เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 716 เซียนถ่ายทอดวิชา กบฏอันสื่อ
หลี่ไป๋มีนิสัยรักอิสระเสรี กล้าหาญองอาจมาแต่วัยเยาว์ เขารู้สึกเสมอว่าในโลกนี้ไม่มีบทกวีใดที่ตนประพันธ์ไม่ได้ จนกระทั่งเขาได้พบกับบทกวี "เจียงจิ้นจิ่ว" ของท่านราชครู
แรงสะเทือนใจอันมหาศาลในยามนั้น ทำให้เขาถึงกับรู้สึกเลือนรางไปชั่วขณะว่านี่คือสิ่งที่ตนเองประพันธ์ขึ้นมาเสียด้วยซ้ำ
ประกอบกับเขาชื่นชอบการเสาะหาเซียนแสวงหามรรคา นานวันเข้าจึงยิ่งเลื่อมใสบูชาราชครูมากขึ้น ทอดถอนใจเสียดายอยู่หลายครา แค้นที่ตนมิได้เกิดในยุคสมัยเดียวกันกับราชครู ไม่อาจกราบท่านเป็นอาจารย์ได้
จากตำบลชิงหยางถึงอำเภอหลงโหยว เรื่อยไปจนถึงหลี่หลิง เขาหลงหู่ ตลอดจนฉางอันในยามนี้ เขาได้เดินย่ำตามรอยทางที่ราชครูเคยเหยียบย่างในอดีตอีกครั้ง ราวกับการแสวงบุญ
แม้ว่าบทกวีจะทำให้เขามีชื่อเสียงก้องทั่วฉางอันจนได้รับสมญาว่าเซียนตกสวรรค์แล้วก็ตาม แต่ทุกครั้งที่หวนนึกถึงบุรุษผู้นั้น เขากลับรู้สึกละอายใจว่าตนยังไม่อาจเทียบเคียงได้เสมอ
ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง หลี่ไป๋จึงประพันธ์บทกวีขึ้นมาอีกบทหนึ่ง
"ข้ารักท่านอาจารย์หลี่ สง่างามเลื่องลือใต้หล้า ละทิ้งลาภยศแต่เยาว์วัย เส้นผมขาวนอนแนบสนและเมฆา เมามายใต้จันทร์บ่อยครั้งเป็นเซียน หลงใหลมวลผกาไม่รับใช้ราชัน ขุนเขาสูงส่งเพียงไหนจะเงยหน้าแหงนมองได้ ทำได้เพียงคารวะกลิ่นหอมบริสุทธิ์นี้แต่ไกล"
ชื่อบทกวีก็ตรงไปตรงมา มอบแด่หลี่เทียนซือ
ว่ากันตามตรง การเขียนบทกวีนี้ นอกจากจะแสดงความเคารพเลื่อมใสที่ตนมีต่อราชครูแล้ว หลี่ไป๋ยังมีเจตนาแอบแฝงส่วนตัวอยู่อีกด้วย