เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 709 ดอกบัวผลิบาน ยามซือเหนียงน้อยเจ็ดขวบ
หยางอวี้หวนกำกระบี่ไม้เล่มน้อยของตนไว้แน่นพลางกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่
ทุกสิ่งเบื้องหน้าเหนือล้ำเกินกว่าที่นางจะจินตนาการได้ ทั้งสุนัขดำที่กลืนกินสุริยาได้ ทั้งรูปปั้นหินที่กลายร่างเป็นยักษ์ผ้าเหลืองผลักเปิดประตูใหญ่ ตลอดจนบันไดสวรรค์หลังบานประตูที่ทอดตัวยาวไกลจนมองไม่เห็นจุดสิ้นสุด แม้แต่ทะเลเมฆก็ยังลอยสูงเพียงแค่บั้นเอวของมันเท่านั้น
ราวกับทอดตรงสู่ชั้นฟ้าหลิงเซียว เชื่อมต่อถึงแดนสวรรค์ก็มิปาน
จู่ ๆ นางก็รู้สึกว่ากระบี่อิงเทียนของตนอาจจะยังคมไม่พอ สมควรต้องขัดเกลาอีกสักหน่อย ถึงจะไปประลองวัดฝีมือกับเจ้ามารเฒ่าหลี่ได้
เด็กหญิงตัวน้อยหันหลังกลับเงียบ ๆ เตรียมจะแอบย่องลงเขา
ขอลาล่ะ!
ทว่าพอหันกลับไปก็ต้องยืนตะลึงตาค้าง ทางลงเขากลับอันตรธานหายไปแล้ว สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือหุบเหวลึกหมื่นจางและทะเลเมฆาเวิ้งว้าง ภายในหมอกเมฆนั้น ปรากฏเงาร่างมหึมาสองสายแหวกว่ายไปมาอย่างเลือนราง สายหนึ่งสีเขียว สายหนึ่งสีขาว
โฮก!
เสียงมังกรคำรามก้อง หางมังกรตวัดผ่านม่านเมฆ หยางอวี้หวนจึงมองเห็นได้ชัดเจน ที่แท้กลับเป็นมังกรขาวตัวหนึ่งและเจียวหลงสีเขียวอีกตัวหนึ่ง