เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 707 ผู้เฒ่าร้อยปีหลี่เต้าเสวียน เซียนเดินดินผู้เปี่ยมเมตตา
หลี่เต้าเสวียนยื่นนิ้วออกไปหนึ่งนิ้ว ทารกหญิงในผ้าอ้อมพลันยื่นมือน้อยอวบอูมสีชมพูเข้ามากำนิ้วเขาไว้ พลางหัวเราะร่าด้วยเสียงใสไพเราะ
บนข้อมือขาวผ่องนั้นมีเส้นด้ายสีแดงเส้นหนึ่งปรากฏชัดเจน ส่องประกายแสงสีแดงจาง ๆ ออกมา
หลี่เต้าเสวียนมองนาง ในใจพลันบังเกิดความรู้สึกสนิทชิดเชื้อขึ้นมาเอง
หยางเสวียนเหยี่ยนเห็นภาพนี้เข้า ใบหน้าก็เขียวคล้ำไปหมด
บ่าวไพร่คนอื่น ๆ ต่างก็พากันชำเลืองมอง สายตาแฝงประกายเปลวเพลิงแห่งการซุบซิบนินทาอยู่รำไร
ภาพความผูกพันดั่งบิดาผู้การุญและธิดาผู้กตัญญูนี้ หากคนไม่รู้ความคงนึกว่าบุรุษชุดขาวคาดสายรัดเอวทองผู้นี้ต่างหากที่เป็นบิดาของคุณหนู...
แต่จะว่าไปก็น่าประหลาด เหตุใดคุณหนูที่ไม่เคยร้องไห้ไม่งอแงมาตั้งแต่เกิดจนดูเหมือนท่อนไม้ ถึงได้เบิกบานใจปานนี้เมื่ออยู่ต่อหน้าคนผู้นี้ได้?
"เจ้า เจ้าเป็นใครกันแน่ เหตุใดจึงบุกรุกเข้ามาในห้องลูกสาวข้า!"
"ข้าราชการอย่างข้าขอเตือนเจ้า มหาถังของข้าสืบมาตั้งแต่ยุคไท่จงก็ไม่เคยเกรงกลัวนักพรตนอกรีตหรือภูตผีเทพมาร หากเจ้ากล้าเสียมารยาท ก็อย่าหาว่าข้าไม่เตือนที่จะรายงานต่อท่านข้าหลวง เพื่อขอกำลังปู้เหลียงเหรินมาจัดการ!"