เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แปลง่วงๆไปเรื่อย
ตอนที่ 686 หอว่านเซี่ยงเสินกง หนึ่งหงส์ข่มเก้ามังกร
เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่เต้าเสวียน แววตาของฉางเล่อก็ฉายประกายตื่นเต้น ราวกับได้ย้อนกลับไปในวัยเยาว์ ยามที่ร่วมรอนแรมท่องไปทั่วหล้ากับผู้เป็นอาจารย์
นางยื่นมือหยกออกไป พลันปรากฏแส้ยาวสีมรกตขึ้นกลางฝ่ามือ แล้วตวัดฟาดสะบัดกลางอากาศจนเกิดเสียงเปรี้ยงปร้างดังสนั่นดุจเสียงอสนีบาต พลิ้วไหวปราดเปรียวดั่งมังกรผงาด
แส้ตีเทพเส้นนี้ ผ่านการหล่อเลี้ยงและขัดเกลาด้วยไอพลังมานานหลายสิบปีโดยฉางเล่อ จนกลายเป็นอาวุธเทพที่มีชื่อเสียงเกริกไกรใต้หล้าในยามนี้ และกลายเป็นสัญลักษณ์ประจำตัวของนางไปแล้ว
“ท่านอาจารย์ ศิษย์จะเบิกทางให้ท่านเองเจ้าค่ะ!”
ให้ตายเถอะ น้ำเสียงตื่นเต้นเช่นนี้ ราวกับว่าที่ที่กำลังจะบุกเข้าไปมิใช่วังหลวงของบ้านตนเองกระนั้น
หลี่เต้าเสวียนส่ายหน้ายิ้ม ๆ ยื่นมือไปเคาะศีรษะนางเบา ๆ ทีหนึ่งแล้วเอ่ยว่า “ยังจะแสร้งทำอีก ตัวเองได้รับบาดเจ็บแท้ ๆ ยังจะมาฝืนทนต่อหน้าอาจารย์อยู่อีกหรือ”
ฉางเล่อคิดไม่ถึงว่าจะยังคงถูกอาจารย์มองออก นางจึงส่ายหน้าพลางกล่าว “ท่านอาจารย์ เป็นเพียงแผลเล็กน้อยเท่านั้น ไม่เป็นไรเลยเจ้าค่ะ!”
นางมองหลี่เต้าเสวียนด้วยสายตาน่าสงสารจับใจ ดวงตาคู่งามชวนฝันนั้นดูละห้อยน่าเอ็นดู ราวกับลูกกวางน้อย
“ท่านอาจารย์ ได้โปรดเถอะนะเจ้าคะ พาข้าไปด้วยเถอะ…”