เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แปลง่วงๆไปเรื่อย
ตอนที่ 683 กายาสามัญ มิอาจจ้องมองเซียนพุทธะ
วูบ!
ชั่วพริบตานั้น ลมหนาวพลันพัดกรูเข้ามา รังสีสังหารอันเยียบเย็นสะกดให้ตี๋เหรินเจี๋ยสะดุ้งวาบ สร่างเมาเป็นปลิดทิ้ง
เขาชำเลืองมองชายชุดดำที่ยืนแอบฟังอยู่นอกหน้าต่างมานานเท่าใดมิอาจรู้ หัวใจพลันกระตุก ร้องในใจว่าแย่แล้ว
เทียนโฮ่วไม่เพียงชุบเลี้ยงขุนนางกังฉินทมิฬ ยังส่งเสริมการฟ้องร้องลับ ใครก็ตามที่บังอาจกล่าวร้ายราชสำนัก หากถูกเปิดโปง เบาก็ถูกริบทรัพย์เนรเทศ หนักก็ถึงขั้นบั่นคอประหารชีวิต
ส่วนผู้ฟ้องร้องลับกลับแลกมาได้ด้วยทรัพย์สินเงินทอง ยศถาบรรดาศักดิ์และลาภยศสรรเสริญ
เคยมีทหารรักษาพระองค์อวี่หลินเว่ยกลุ่มหนึ่งจัดงานชุมนุม ดื่มสุรามากไปจึงบ่นระบายออกมาสองสามคำ ว่าคนตระกูลอู่ไม่คู่ควรเป็นแม่ทัพ ผลปรากฏว่าพลทหารนายหนึ่งแสร้งทำเป็นปวดท้องผละไป จากนั้นก็มุ่งตรงเข้าวังเพื่อฟ้องร้องลับทันที
ในวันที่สอง จากพลทหารไร้ชื่อเสียงเรียงนาม เขาก็กลายเป็นจงหลางเจี้ยงขั้นห้าสวมชุดข้าราชการสีชาด และสิ่งที่ย้อมชุดขุนนางชุดนั้นจนแดงฉาน ก็คือหยาดโลหิตของสหายร่วมรบในอดีตนั่นเอง
ทหารอวี่หลินเว่ยกว่ายี่สิบนายถูกริบทรัพย์บั่นคอจนสิ้น
นับแต่นั้นเป็นต้นมา คลื่นลมการฟ้องร้องลับก็ระบาดลามไปทั่ว เทียนโฮ่วยังทรงกำหนดไว้ว่า ผู้ใดก็ตามที่ประสงค์จะฟ้องร้องลับ ไม่ว่าจะอยู่ห่างไกลจากฉางอันเพียงใด ค่าใช้จ่ายทั้งหมดราชสำนักจะออกให้ ทั้งยังสามารถพำนักในสถานีม้าทางการได้ตามอำเภอใจ