เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แปลง่วงๆไปเรื่อย
ตอนที่ 652 ข้าล้างกระบี่วิเศษด้วยโลหิตพุทธะ
วัดต้าซิ่งซ่าน
อารามพุทธที่ปกติธูปควันรุ่งเรืองแห่งนี้ บัดนี้กลับดูเงียบเหงาวังเวงเป็นพิเศษ ประตูชาดปิดสนิท ราวกับไร้ผู้คน
สามวันก่อน ภิกษุสงฆ์ทั้งหมดถูกขับไล่ออกไป เหลือไว้เพียงพระบริสุทธิ์เพียงรูปเดียว
เขาสวดพระสูตรอยู่ในวัดเป็นเวลาสามวัน เพิ่งจะหยุดลงในจังหวะที่หลี่เต้าเสวียนมาถึงฉางอัน
ราษฎรจำนวนมากที่อาศัยอยู่ข้างวัด ล้วนเคยได้ยินสุรเสียงสวดภาวนาดังแว่วมาในยามค่ำคืน แปรเปลี่ยนพันหมื่นดั่งแดนหลิงซานเปิดออก
เบื้องหน้าประตูใหญ่ เงาร่างหนึ่งเยื้องย่างมาอย่างเชื่องช้า
นั่นคือโห่วขนทองอันสง่าผ่าเผยตัวหนึ่ง คล้ายราชสีห์ดุจกิเลน กล้ามเนื้อเป็นมัด นัยน์ตาสีทองอร่าม ย่างก้าวเปี่ยมด้วยบารมีกดข่ม นับเป็นการหลอมรวมอันสมบูรณ์แบบระหว่างพละกำลังและความสง่างาม
ต่อนายช่างฝีมือฉมังเพียงใด ก็ไม่อาจสลักเสลาสัตว์ร้ายที่น่าเกรงขามและดุดันเช่นนี้ออกมาได้อย่างแน่นอน
ทว่าบนหลังของมันกลับมีนักพรตชุดเขียวนั่งอยู่ ใบหน้าหล่อเหลาหมดจด กลิ่นอายดั่งเซียน ในมือกุมน้ำเต้า กำลังจิบสุราอย่างรื่นรมย์