เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แปลง่วงๆไปเรื่อย
ตอนที่ 594 เซียนผู้มาเยือนแห่งจวนสวรรค์ อัครมหาเสนาบดีแห่งเขาหลงหู่
เจินกวนปีที่เจ็ด มหาถังยกทัพปราบทูเจวี๋ย ได้รับชัยชนะครั้งใหญ่
หลี่เต้าเสวียนกราบทูลขอลาออกจากตำแหน่งราชครู ทว่าจักรพรรดิมิทรงอนุญาต
ต้นปีเจินกวนที่แปด เทียนซืออาวุโสแห่งเขาหลงหู่ละสังขารสู่แดนเซียน สิริอายุได้หนึ่งร้อยสี่สิบเก้าปี โดยทิ้งพินัยกรรมสั่งเสียให้หลี่เต้าเสวียนลาออกจากตำแหน่งราชครู แล้วอยู่เฝ้าสุสานเป็นเวลาสามปีมิให้ออกนอกภูเขา
หลี่เต้าเสวียนกราบทูลขอลาออกจากตำแหน่งราชครูอีกครา ทว่าฮ่องเต้ก็ทรงปฏิเสธซ้ำอีกครั้ง
นับแต่นั้นเป็นต้นมา ราชครูหลี่เต้าเสวียนจึงพำนักลึกอยู่แต่ในเขาหลงหู่ เฝ้าสุสานให้ท่านปรมาจารย์ และค่อย ๆ เลือนหายไปจากสายตาของชาวโลก
ทว่าเมื่อใดที่ราชสำนักมีเรื่องใหญ่ จักรพรรดิหลี่ซื่อหมินเป็นต้องส่งสารพิราบเข้าไปในเขาหลงหู่ เพื่อขอฟังความเห็นของหลี่เต้าเสวียนอยู่เสมอ
แม้จะไม่ค่อยได้รับการตอบกลับบ่อยนัก แต่ก็ยังทรงเพียรพยายามทำเช่นนั้นเรื่อยมา
ในงานเลี้ยงรื่นเริง ข้างพระวรกายของหลี่ซื่อหมินมักจะมีที่นั่งว่างเว้นไว้ที่หนึ่งเสมอ พระองค์มักจะทรงสุราพลางทอดถอนพระทัย ตรัสว่าหากราชครูยังอยู่ คงมิปล่อยให้เจิ้นต้องเหน็ดเหนื่อยตรากตรำถึงเพียงนี้
เขาหลงหู่ดูเผิน ๆ ดั่งเป็นแดนชำระจิตบำเพ็ญพรตอันเงียบสงบ ทว่าเพียงเพราะคนผู้หนึ่ง กลับดึงดูดสายตาของคนใต้หล้าเข้ามาหาได้อย่างเงียบงันไร้ร่องรอย