กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แปลง่วงๆไปเรื่อย
ตอนที่ 507 ข้ามีสามกระบี่ สยบได้แม้จิตหยาง!
“ที่แท้คนที่มาคืนนั้นก็คือเจ้านี่เอง!”
จิตสังหารในดวงตาของฮุ่ยฉานยิ่งทวีความรุนแรง เขาฉุกคิดถึงพุทธมารดาที่ถูกขังอยู่ในห้องของศิษย์น้องเป็นอันดับแรก หลี่เต้าเสวียนมาเยือนวัดไป๋หม่าครานี้ คงมิใช่แค่เรื่องช่วยศิษย์ง่าย ๆ อย่างที่เห็น
จุดประสงค์ที่แท้จริงของมันคือขัดขวางการกำเนิดขององค์พระพุทธะต่างหาก!
เมื่อคิดได้ดังนี้ ฮุ่ยฉานก็ตระหนักดีว่า วันนี้จะปล่อยให้หลี่เต้าเสวียนก้าวขาออกจากวัดไป๋หม่าทั้งที่ยังมีลมหายใจไม่ได้เป็นอันขาด
โฮก!
ภายใต้การหนุนเสริมด้วยพลังเวทของเขา มังกรเพลิงทั้งเก้าพลันเปล่งอานุภาพมหาศาล เปลวเพลิงบนร่างพลุ่งพล่านขึ้นหลายเท่าตัว เจิดจ้าเสียยิ่งกว่าดวงอาทิตย์บนฟากฟ้า
หลี่เต้าเสวียนประสานนิ้วเป็นดรรชนีกระบี่ ชี้ตรงไปยังความว่างเปล่า พลางเอ่ย “กระบี่ที่หนึ่ง ฉือเซียว”
ชิ้ง!
ลำแสงกระบี่สีแดงชาดสายหนึ่งพุ่งทะยานออกจากหีบ เสียงก้องกังวานของกระบี่สะท้อนสะเทือนอยู่นานเหนือท้องฟ้าวัดไป๋หม่า ดั่งอสนีบาตรับฤดูใบไม้ผลิเส้นแรกแห่งฟ้าดิน ถล่มทลายฟ้าดิน พุ่งทะลวงดั่งสายรุ้งทอดข้ามเวหา