กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แปลง่วงๆไปเรื่อย
ตอนที่ 503 ดินโคลนแท้จริงคือสิ่งโสมม ตกสู่สระบัวกลายเป็นบุปผา
“แย่แล้ว งูยักษ์ตัวนั้นพุ่งไปทางดอกบัวแล้ว!”
“ผู้อาวุโส ท่าน... ท่านเล่นตุกติกเช่นนี้ได้อย่างไรกัน?”
เสี่ยวถังเห็นภาพนั้นก็ร้อนใจจนทนไม่ไหว ตะโกนใส่ขอทานชราเสียงดังลั่น
ขอทานชราแคะขี้หูอย่างไม่สบอารมณ์ “ตาเฒ่าขอทานบอกว่า หากดินโคลนกลายเป็นดอกบัว ถึงจะบอกเรื่องของซานเล่อให้พวกเจ้าฟัง แต่ไม่ได้บอกเสียหน่อยว่าจะไม่ลงมือขัดขวาง”
“ไม่มีหัวเพชร อย่าได้รับงานเครื่องเคลือบ หากหลี่ราชครูแม้แต่ตาเฒ่าขอทานยังเอาชนะไม่ได้ ก็รีบไสหัวกลับไปเสียเถอะ มิฉะนั้นก็เหมือนถือโคมไฟเข้าส้วม หาที่ตาย... หาขี้ใส่ตัวแท้ ๆ!”
เสี่ยวถังคิดจะเอ่ยปากอีก แต่หลี่เต้าเสวียนโบกมือห้ามปรามไว้เสียก่อน
“ผู้อาวุโสกล่าวได้ถูกต้อง ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าคงต้องล่วงเกินแล้ว”
หลี่เต้าเสวียนสะบัดแขนเสื้อ แถบแพรสีขาวสายหนึ่งพลันตกลงสู่ผืนน้ำ เมื่อสัมผัสน้ำก็ขยายใหญ่ เกล็ดและกรงเล็บกวัดแกว่ง ชั่วพริบตาก็กลายเป็นงูขาวที่สง่างามองอาจตัวหนึ่ง
มังกรขาวในแขนเสื้อ!