กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แปลง่วงๆไปเรื่อย
ตอนที่ 460 สรรพสัตว์กราบไหว้ข้า แล้วเกี่ยวอันใดกับข้า?
หญ้าสารทจรดฟ้าพลางทอดสายตาไปทางอุดร ตะวันรอนลอยเหนือน้ำไหลรี่เคียงมุ่งบูรพา
ยามอัสดงกำลังจะมาเยือน
ชายหญิงคู่หนึ่งเดินเคียงกันอยู่ในเมืองฉางอัน ฝ่ายชายองอาจผึ่งผาย อาภรณ์ขาวหล่อเหลา ฝ่ายหญิงงามชดช้อยระหง กระโปรงเขียวดั่งเมฆา ทั้งสองเดินเคียงบ่าเคียงไหล่ ดูราวกับคู่กิ่งทองใบหยก
น่าเสียดายที่ฝ่ายชายถือกางร่มกระดาษน้ำมันคันหนึ่งไว้ บดบังใบหน้าของคนทั้งสองไปเสียส่วนใหญ่ มิเช่นนั้นผู้คนที่หันกลับมามองคงยิ่งเพิ่มขึ้นอีกโข
แม้บัดนี้เฉินจื่ออวี้จะไม่หวาดกลัวแสงตะวันแล้ว แต่บางทีอาจเป็นเพราะประสบการณ์ยามเคยเป็นผีร้าย จึงทำให้นางไม่ชอบแสงแดดนัก ด้วยเหตุนี้หลี่เต้าเสวียนจึงกางร่มให้นาง พานางเดินเที่ยวชมเมืองฉางอันไปพลาง และมุ่งหน้าไปยังศาลพระแม่ชิงอีไปพร้อมกัน
เมื่อมองดูราษฎรที่สัญจรไปมาโดยรอบ รวมถึงหอเรือนที่กำลังบูรณะสร้างขึ้นใหม่ ในแววตาของหลี่เต้าเสวียนก็อดไม่ได้ที่จะเผยความรู้สึกทอดถอนใจออกมาสายหนึ่ง
ดูเหมือนเมื่อไม่นานมานี้ เขาเพิ่งจะพาหญิงสาวอีกคนเดินเที่ยวฉางอัน มาบัดนี้ก็พามาอีกคน แถมยังเป็นลูกศิษย์ของฝ่ายนั้นเสียด้วย...
แต่พูดก็พูดเถิด กลิ่นกายหอมกรุ่นบนร่างของพี่อวี้ละม้ายคล้ายกับพระแม่ชิงอีอยู่บ้าง ล้วนเป็นกลิ่นหอมสะอาดสดชื่นของดอกบัว เพียงแต่ของพี่อวี้จะบางเบากว่า ดุจเกสรดอกไม้ที่เพิ่งจะผลิแย้ม ส่วนของพระแม่นั้นจะเข้มข้นอบอวลกว่า
บอกได้คำเดียวว่าสมแล้วที่เป็นศิษย์อาจารย์กัน...