ตอนที่ 446 ยืมลมสายฟ้าเต็มฟ้า สะเทือนอสูรเฒ่าเฮยซาน

ตอนที่ 446 ยืมลมสายฟ้าเต็มฟ้า สะเทือนอสูรเฒ่าเฮยซาน

อสูรเฒ่าเฮยซานเป็นถึงมหาปีศาจร้ายผู้ครองแดนแถบนี้มาหลายร้อยปี ถึงขั้นเคยสังหารมหาผู้ฝึกตนขอบเขตจิตหยางมาแล้ว ไหนเลยจะเคยถูกคุกคามเช่นนี้ โทสะพลันเดือดพล่านขึ้นมาทันควัน

มันเผยร่างแท้ ภูเขาสีดำทมิฬสูงตระหง่านพันจั้งขวางกั้นอยู่ระหว่างฟ้าดิน รอบกายตลบอบอวลด้วยไออัปมงคลลมหยินอันเยียบเย็น พัดโหมจนเพลิงอสุนีบาตโดยรอบดับวูบไปสิ้น

ที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดก็คือ ภายในภูเขาดำลูกนี้มีศีรษะคนอยู่มากมายเหลือคณานับ นั่นคือเหล่าผีร้ายแห่งเมืองวิญญาณตายโหงที่ถูกอสูรเฒ่าเฮยซานกลืนกินเข้าไปในร่าง หลอมเป็นพลังเวทของตนเอง

ภาพนี้ทำให้หลี่เต้าเสวียนอดนึกถึงราชาผีซวีตู้ไม่ได้ อีกฝ่ายก็มีวิชากลืนกินในทำนองนี้เช่นกัน มองดูในยามนี้ ซวีตู้กับเฮยซานคงมีความสัมพันธ์ไม่เลว ทั้งสองถึงขั้นเคยแลกเปลี่ยนเคล็ดวิชาบำเพ็ญเพียรกันมาแล้ว

“หลี่เต้าเสวียน วันนี้ข้าจะฆ่าเจ้า เพื่อล้างแค้นให้น้องชายของข้า!”

อสูรเฒ่าเฮยซานส่งเสียงทุ้มลึกก้องกังวาน ตัวภูเขาทั้งลูกสั่นสะเทือนเบา ๆ

หลี่เต้าเสวียนไม่สะทกสะท้าน ยังคงร่ายวิชาสายฟ้าต่อไป ยามนี้ฉางอันฝนตกกระหน่ำ รวมเอาพลังแห่งสายฟ้าฟาดไว้มหาศาล ยามร่ายวิชาสายฟ้าจึงยิ่งทวีอานุภาพเป็นเท่าทวีคูณ

ผู้ฝึกตนประลองวิชา สิ่งที่ประชันมิใช่เพียงพลังเวทและตบะเท่านั้น ทว่ายังรวมถึงการใช้ประโยชน์จากดินฟ้าอากาศ ความพลิกแพลงตามสถานการณ์ยามเผชิญศัตรู ก็เป็นบทเรียนสำคัญที่ผู้ฝึกตนต้องเรียนรู้เช่นกัน

ตูม! เปรี้ยง! ลั่นฟ้า! ฟ้าผ่าสะเทือนเลื่อนลั่น!