ตอนที่ 438 สถาปนาราชครูผู้พิชิตมาร

ตอนที่ 438 สถาปนาราชครูผู้พิชิตมาร

"เก็บ!"

สิ้นเสียงคำสั่งของหลี่เต้าเสวียน กระบี่ชื่อเซียว กระบี่ไป๋หลง กระบี่จวี้เชวี่ย และกระบี่เทพหมื่นเหรินต่างก็บินกลับเข้าสู่หีบกระบี่ เร้นกายลงในฝัก

ชั่วพริบตานั้นทั่วฟ้าดินพลันเงียบสงัด เสียงกระบี่คำรามมลายหาย แสงกระบี่ไม่ปรากฏอีก ลมพัดเอื่อยเมฆเบาบาง แสงแดดอบอุ่นสาดส่อง ราวกับทุกสิ่งทุกอย่างก่อนหน้านี้เป็นเพียงภาพลวงตา

ยามปล่อยสะเทือนเลื่อนลั่นดั่งฟ้าถล่มดินทลาย ยามเก็บสงบนิ่งประหนึ่งห้วงสมุทรตรึงประกาย

หีบกระบี่มังกรคำรามปิดตัวลงเอง ทว่ามิได้หดเล็กลง หากแต่ตั้งตระหง่านนิ่งสนิทอยู่ที่เดิม ประหนึ่งมังกรแท้กำลังจำศีลหลับใหล

หลี่เต้าเสวียนมือหนึ่งแตะหีบกระบี่ อีกมือไพล่หลัง ร่างกายตั้งตรงสง่างามดั่งกิ่งหยกงามสะพรั่ง อาภรณ์ขาวพิสุทธิ์พ้นโลกีย์ เกศาดำพลิ้วไสว เงยหน้าทอดสายตามองเวหา ดุจดังเซียนจุติลงมาพิทักษ์รักษาเมืองฉางอัน

สง่าราศีเช่นนี้ไม่รู้ว่าทำให้หญิงสาวกี่มากน้อยต่างตาเป็นประกาย หัวใจเต้นระรัวด้วยความสิเน่หา

มุมปากของสวี่ชิงเสวียนกระตุกเล็กน้อย เจ้าเด็กเหลือขอนี่ ช่างเชี่ยวชาญช่ำชองนัก เก็บกระบี่เทพหมื่นเหรินเข้าไปในหีบกระบี่ของตนเองหน้าตาเฉย นั่นมันกระบี่ของเจ้าหรืออย่างไร?

ส่วนเยี่ยนชื่อเสียกลับเอ่ยถามด้วยความกังวล "ท่านอาจารย์ ปีศาจตนนั้นตายหรือยังขอรับ?"