เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แปลง่วงๆไปเรื่อย
ตอนที่ 393 เหล่าผู้วิเศษล้อมม่อเหอ
ในที่สุดหลี่เต้าเสวียนก็เข้าใจแล้วว่า การใช้น้ำเสียงราบเรียบที่สุดเอ่ยคำพูดที่เหี้ยมเกรียมที่สุดนั้นเป็นเช่นไร
เขามองดูศิษย์พี่หญิงผู้สวมอาภรณ์ขาวพิสุทธิ์ดั่งหิมะ ไร้ราคีแปดเปื้อน แม้จะได้พบหน้าเพียงแวบเดียวและผ่านไปนานหลายเดือน ทว่าเขากลับมีความรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด ราวกับทั้งสองคนรู้จักกันมาเนิ่นนานแล้ว
ชั่วขณะนั้น เงาร่างของศิษย์พี่หญิงผู้ผึ่งผายพ้นโลกีย์ดุจเซียนจุติลงมา คล้ายจะซ้อนทับเข้ากับอีกร่างหนึ่งอย่างเลือนราง
ทว่าสิ่งที่ต่างจากผู้นั้นคือ รูปโฉมของศิษย์พี่หญิงนับว่าเลอเลิศที่สุดในใต้หล้า มีเพียงพระแม่เท่านั้นที่พอจะเทียบเคียงได้ นอกจากนี้ตรงหว่างคิ้วของศิษย์พี่หญิงยังมีแต้มชาดสีแดง ยิ่งขับเน้นให้ดูลอยล่องดั่งเซียน ทั้งยังสดใสชวนมองยิ่งขึ้น
ต่อให้พลิกฟ้าค้นพสุธาลงไปถึงยมโลก ก็คงหาไม่อาจหานักพรตหญิงที่สง่างามสะคราญโฉมเทียบเท่าศิษย์พี่หญิงได้อีกแล้ว