ตอนที่ 226 ใจไร้บุรุษ ชักกระบี่ย่อมทรงฤทธิ์

ตอนที่ 226 ใจไร้บุรุษ ชักกระบี่ย่อมทรงฤทธิ์

ภายในลานเรือน หลิ่วหนิงเยียนกับจางกานหยางสบตากัน ทั้งคู่ประหนึ่งมองข้ามทุกสิ่งรอบกายไปสิ้น ในสายตามีเพียงกันและกันเท่านั้น

เดิมทีพวกเขาก็รักกันลึกซึ้ง เพียงเพราะโทสะชั่ววูบจึงพลัดพรากกันไปนานกว่ายี่สิบปี บัดนี้ได้หวนพบกันอย่างกะทันหัน ความคิดถึงที่สั่งสมไว้จึงปะทุออกมาราวกับภูเขาไฟ ไม่ว่าเคล็ดวิชาเต๋าใด หรือการสงบจิตรักษาความแน่วแน่ใด ล้วนไร้ผลสิ้น

จางกานหยางจ้องมองคู่บำเพ็ญในอดีตของตนอย่างลึกซึ้ง นางยังคงงดงามเช่นเดิม

อันที่จริงปีนั้นพวกเขาเหลือเพียงก้าวเดียวก็จะได้ตบแต่งกันแล้ว หากไม่มีเรื่องไม่คาดฝันเกิดขึ้น ป่านนี้เกรงว่าแม้แต่ลูกก็คงโตแล้วกระมัง

จู่ ๆ เขาก็เกิดความรู้สึกต่ำต้อยขึ้นมาบ้าง

หนิงเยียนยังคงงดงามปานนี้ ส่วนตัวเขาเองกลับแก่ชราไปแล้ว ทั้งยังมีบาดแผลเก่ารุมเร้า ไม่เหลือความฮึกเหิมสง่างามในวันวานอีกต่อไป

นางจะยังชอบตัวเขาในยามนี้ที่มีหนวดเครารุงรัง ซมซานมีชีวิตอยู่ไปวัน ๆ หรือไม่?

เมื่อคิดเช่นนี้ จางกานหยางก็เบือนสายตาหนี สีหน้าหม่นหมองลงเล็กน้อย