กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แปลง่วงๆไปเรื่อย
ตอนที่ 225 ดาวหงหลวนขยับ มังกรขาวมังกรแก้ว
เมื่อได้ยินว่าจางกานหยางยังมีชีวิตอยู่ หลิ่วหนิงเยียนก็ผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอกในทันที
“ท่านอาจารย์หญิง ทุกครั้งที่ท่านอาจารย์เมามาย ท่านมักจะตะโกนเรียกชื่อท่านเสียงดังลั่น บอกว่าคิดถึงท่านเหลือเกิน แล้วยังเรียกท่านว่า... เยียนเยียนตัวน้อย...”
หลิ่วปี้เหินพอได้ยินคำเรียกนี้ ไม่รู้เป็นเพราะเหตุใด นิ้วเท้าของนางถึงกับเกร็งจิกพื้นเบา ๆ
มันชวนเลี่ยนเลี่ยนหูเหลือเกินจริง ๆ
ทว่าอาจารย์ของนางที่ปกติหยิ่งทรนงและเอาแต่ใจ ยามนี้ใบหน้ากลับแดงระเรื่อ ส่งเสียงถ่มน้ำลายเบา ๆ พลางกล่าวว่า “แก่ปานนี้แล้ว ไฉนเขายังไม่รู้จักสำรวมเช่นนี้อีก?”
แม้คำพูดจะฟังดูตัดพ้อ ทว่าน้ำเสียงกลับแฝงความเอียงอายแง่งอนอยู่จาง ๆ
หลี่เต้าเสวียนกล่าวต่อ “ท่านอาจารย์คิดถึงท่านมากจริง ๆ ขอรับ เพียงแต่สุขภาพไม่อำนวย ไม่อาจเดินทางไกล จึงไม่อาจมาตามหาท่านได้ ท่านมักกล่าวกับข้าเสมอว่า หากวันหน้าได้พบท่าน ให้ข้าเรียกท่านว่าอาจารย์หญิงสักคำ ก็ถือว่าสมความปรารถนาของท่านแล้ว”
เมื่อได้ยินคำนี้ หลี่เต้าเสวียนก็แลเห็นว่า ขอบตาของหลิ่วหนิงเยียนเริ่มแดงเรื่อขึ้นมาบ้างแล้ว
เขาลอบยิ้มในใจ ได้การละ ต่อไปเขาจะปล่อยไม้ตายก้นหีบ!