ตอนที่ 145 ลูกกลอนขี้ไคลอรหันต์

ตอนที่ 145 ลูกกลอนขี้ไคลอรหันต์

หลี่เต้าเสวียนสูดหายใจเข้าลึกพยายามทำให้ตนเองสงบเยือกเย็นเข้าไว้

เขาถอดรองเท้า เก็บกล่องกระบี่แล้วนั่งขัดสมาธิลงบนเตียง

ทว่าในใจกลับยังคงฟุ้งซ่านไม่หยุด

ทันใดนั้นเอง พระแม่ชิงอีก็วางตำราลงนางลุกขึ้นนั่ง ค่อย ๆ ขยับเข้าใกล้หลี่เต้าเสวียน

หลี่เต้าเสวียนเห็นเพียงดวงหน้านางค่อย ๆ ยื่นชิดเข้ามาจึงอดไม่ได้ที่จะหลับตาลง พลางคิดว่านี่ก็นับเป็นลาภปากลาภตาที่ลอยมาหาละมัง

นี่มันอะไรกันถูกเจ้านายสาวจูบกระชากวิญญาณงั้นรึ

ทว่าในชั่วพริบตาถัดมา——

กลับไม่มีสัมผัสอันชวนฝันอย่างที่เขาเฝ้ารอตรงกันข้าม ในกายกลับพลันบังเกิดความปวดเมื่อยระบมขึ้นมาระลอกหนึ่ง จนทำให้เขาอดร้องเสียงหลงออกมามิได้

ไอหยางไหลล้นออกจากปากของเขา ถ่ายทอดเข้าสู่ริมฝีปากอิ่มของพระแม่ชิงอีแม้ทั้งสองจะอยู่ชิดใกล้กันยิ่งนัก แต่ก็มิได้แนบสนิทกันแต่อย่างใด