กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แปลง่วงๆไปเรื่อย
ตอนที่ 83 อิทธิฤทธิ์ดำดิน
หลี่เต้าเสวียนเคยนึกว่าตนเองจะต้องตายเสียแล้ว
เขารู้สึกได้ว่าตนเองเฉียดเข้าใกล้ความตายจากการขาดอากาศหายใจ ในเสี้ยวเวลาแห่งความเป็นความตายนั้น สมองของเขาขาวโพลนไปหมด
อักษรโบราณสีทองเปล่งประกายลอยเด่นขึ้นตรงหน้า นั่นคือบทธาตุดินแห่งมหาวิชาห้าธาตุเร้นกาย
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความหวาดกลัวมหันต์ระหว่างความเป็นความตายไปกระตุ้นศักยภาพของเขาหรือไม่ จุดที่เคยติดขัดจนยากจะหยั่งรู้ บัดนี้กลับกระจ่างแจ้งขึ้นมาในฉับพลัน!
ความรู้สึกอึดอัดแทบขาดใจเริ่มลดน้อยลง แทนที่ด้วยความปลอดโปร่งโล่งสบายประหนึ่งหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับขุนเขาและผืนปฐพี
ดั่งมัจฉาแหวกว่ายวารี ดั่งวิหคเหินเวหา