ตอนที่ 66 นักพรตหญิงไท่เจิน

ตอนที่ 66 นักพรตหญิงไท่เจิน

ในกระจกสำริดโบราณ ปรากฏร่างสตรีผู้หนึ่งขึ้นมา

นางสวมชุดนักพรตสีขาวนวลตัวหลวม คอเสื้อผูกไว้ไม่มิด เผยให้เห็นผิวขาวเนียนดุจหยกแวบหนึ่ง

กลางหว่างคิ้วแต้มจุดชาด เส้นผมดำขลับสยายดั่งสายน้ำตก นางมีท่วงทีเกียจคร้าน เอนกายแผ่วเบาท่ามกลางมวลบุปผา ทอดมองพระแม่ชิงอีคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม

บางทีหากว่ากันด้วยความงามหยาดเยิ้มสะกดตา นางอาจด้อยกว่าพระแม่ชิงอีอยู่เล็กน้อย ทว่ากลับมีกลิ่นอายพิสุทธิ์พ้นโลกีย์อันเป็นธรรมชาติ ราวกับธารน้ำใสใต้จันทร์กระจ่าง มวลบุปผา สกุณา และสรรพสำเนียงแมลง ชวนให้ผู้พบเห็นรู้สึกผ่อนคลายลงในทันที ประหนึ่งต้องสายลมวสันต์

ไม่ว่าผู้ใดได้เห็น ล้วนอดทอดถอนใจมิได้ว่า ช่างเป็นนักพรตหญิงรูปโฉมสะคราญตายิ่งนัก

“ไท่เจิน ก็มีแต่เจ้าเท่านั้น ที่กล้าเหิมเกริมต่อหน้าข้าเช่นนี้”