ตอนที่ 29 สิงโตหินหลั่งโลหิต

ตอนที่ 29 สิงโตหินหลั่งโลหิต

การบำเพ็ญเต๋าให้ความสำคัญกับทรัพย์ คู่ธรรม วิชา และแดนบำเพ็ญ ซึ่งทรัพย์ย่อมมาเป็นอันดับหนึ่ง

อย่างหลี่เต้าเสวียนเอง ทุกเจ็ดวันต้องกินลูกกลอนปี้กู่ที่มีราคาค่างวดดั่งทองคำไปหนึ่งเม็ด ยานี้จะขาดไม่ได้เลย

ของอย่างชาดหรือกระดาษเหลือง แม้ไม่ได้แพงเกินไปนัก แต่ก็ทานทนต่อปริมาณอันมหาศาลไม่ไหว วันหนึ่งหลี่เต้าเสวียนต้องผลาญใช้ไปกองโต

แถมหลายแผ่นยังกลายเป็นของเสีย เขียนไม่สำเร็จเสียอีก

นี่ล้วนเป็นค่าใช้จ่ายจำเป็นในการบำเพ็ญเต๋า พอมองดูเช่นนี้ ตัวเขาแทบไม่ต่างจากสัตว์สูบเงินสูบทอง ผลาญยิ่งกว่าส่งลูกเรียนหนังสือในยุคหลังเสียด้วยซ้ำ

ดังนั้นผู้บำเพ็ญเต๋าจำนวนมากจึงมักเข้าหาตระกูลใหญ่ผู้มีอันจะกิน และผูกสัมพันธ์อันซับซ้อนลึกซึ้งกับเหล่าขุนนางผู้มีอำนาจบารมี