เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แปลง่วงๆไปเรื่อย
ตอนที่ 5 ย่นปฐพี เหยียบน้ำ ขี่วายุ
ดึกสงัด ยามจื่อ
ในบ้านเรือนหลังหนึ่ง ณ หมู่บ้านซานเหอ มีเสียงกรีดร้องแทบขาดใจดังแว่วออกมา ชายฉกรรจ์ผู้หนึ่งยืนกำหมัดแน่นอยู่นอกเรือน กัดฟันจนแทบแตกละเอียด สองตาแดงก่ำด้วยสายเลือด
ผู้ที่กรีดร้องอยู่ในเรือนคือภรรยาของเขา
ไม่รู้ว่าเนิ่นนานเท่าใด เสียงร้องนั้นค่อย ๆ แหบพร่า เต็มไปด้วยความสิ้นหวังประดุจใจแหลกสลาย
ชั่วครู่ต่อมา บัณฑิตหนุ่มหน้าขาวในชุดหรูหราผู้หนึ่งก็เดินออกมา หว่างคิ้วฉายแววดุดันอำมหิต นัยน์ตาเรียวยาว สีหน้าเย่อหยิ่งจองหอง มิได้ปรายตามองชายฉกรรจ์แม้แต่น้อย เพียงโยนหยกโบราณชิ้นหนึ่งให้เขาอย่างส่งเดช
"วันนี้ข้าสำราญใจยิ่งนัก นี่ตบรางวัลให้เจ้า"
กล่าวจบ บัณฑิตหนุ่มหน้าขาวพลันกลายร่างเป็นงูเขียวตัวยาว ม้วนพัดลมพายุปีศาจรอยหนึ่ง โบยบินไปยังที่ไกลตา