ตอนที่ 4 ห้าเทพอธรรม

ตอนที่ 4 ห้าเทพอธรรม

แววตาของหลี่เต้าเสวียนผุดประกายยินดีเกินคาด นี่มันวิชาอาคมจริง ๆ ด้วย!

ศาสตร์เขียนยันต์แม้นับว่าดี ทว่าต้องสิ้นเปลืองกระดาษเหลืองกับชาดแดงไม่น้อย ทั้งยังวาดเสียได้ง่าย จะไปสง่างามคล่องตัวเทียบเท่าวิชาอาคมได้อย่างไร?

นักพรตเต๋าที่ไร้วิชาอาคม จะนับเป็นผู้ใช้เวทสายหลักได้อย่างไรกัน?

เรียกลมบันดาลฝน หว่านถั่วเป็นทหาร ย้ายขุนเขากลบสมุทร ทะลวงภพสว่างท่องแดนยมโลก... สิ่งเหล่านี้ต่างหากเล่าถึงจะเป็นความปรารถนาอันยิ่งใหญ่ของนักพรตเต๋า

สำหรับวิชาก้าวย่นปฐพีนี้ หลี่เต้าเสวียนพึงพอใจอย่างยิ่ง รุกได้ถอยเป็น ประสิทธิภาพในการรักษาชีวิตสูงลิบ เหมาะกับเขายิ่งนัก

ทว่าเขามิได้เริ่มฝึกปรือในทันที แต่กลับไปคว้ามีดทำครัวในเรือนครัวมาเล่มหนึ่ง จากนั้นผ่าท้องน้อยของค้างคาวอสูร แล้วควานหาแก่นอสูรขนาดเท่าเมล็ดถั่วเขียวเม็ดนั้นออกมาจากกองเลือดเนื้ออันดำมะเมื่อม

แก่นอสูรเกิดจากการที่สัตว์ปีศาจดูดซับแก่นแท้แห่งสุริยันจันทรา จึงล้ำค่ายิ่งนัก ร้านขายยาบางแห่งถึงกับตั้งราคารับซื้อสูงถึงหนึ่งตำลึงแก่นอสูรต่อร้อยตำลึงทองคำเลยทีเดียว