กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 170 ขั้นนิพพานสูงสุด?!
ห้วงอวกาศลึก ดินแดนมืดมิดที่ไม่มีใครรู้จัก
ในสระเลือดที่หมอกเลือดพลุ่งพล่าน ร่างคนโปร่งแสงร่างหนึ่งถูกเส้นแดงเล็ก ๆ นับไม่ถ้วนค่อย ๆ ประกอบกันขึ้นมาอย่างฝืน ๆ
เผยหยวนเจ้าผุดลุกขึ้นนั่งจากน้ำเลือดเหนียว ๆ
“ฮู้...ฮ่า...ฮู้...”
เขาหอบหายใจเต็มที่ เศษวิญญาณที่เหลืออยู่สั่นสะท้านอย่างรุนแรง สิบนิ้วที่แทบโปร่งใสกำหินดำแข็ง ๆ ที่ขอบสระไว้ ข้อนิ้วส่งเสียงก๊อกแก๊กเหมือนรับน้ำหนักไม่ไหว
แววตาเลื่อนลอย เต็มไปด้วยความหวาดกลัวที่สะกดไว้ไม่อยู่
นั่นไม่ใช่คน
นั่นไม่มีทางเป็นคนเด็ดขาด!
พอนึกถึงภาพตอนที่หมัดนั้นถูกซัดออกมา เผยหยวนเจ้ารู้สึกว่าวิญญาณที่แตกสลายของตัวเองจะถูกพละกำลังดิบ ๆ บริสุทธิ์สุด ๆ นั้นบดขยี้จนแหลกอีกรอบ