เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 138 แยกกันนับคนละเรื่อง
ยอดเขาเสวี่ยโส่ว หน้าผาล้างกระบี่
ผ่านยามสามไปแล้ว ลมกับหิมะค่อยๆ สงบลง
พระจันทร์เย็นดวงหนึ่งลอยสูงอยู่เหนือทะเลเมฆหมื่นจั้ง สาดแสงให้หน้าผาที่ขาวโพลนทั้งผืนสว่างราวกับกลางวัน
เยี่ยชิงเสวียนในชุดกระโปรงยาวสีขาวล้วน ยืนอยู่คนเดียวตรงขอบหน้าผา
นางไม่ได้ใช้ท่ากระบี่อะไรที่ซับซ้อน แค่กำกระบี่เล่มยาวที่เอวไว้ แล้วปล่อยไปตามความคิดที่เพิ่งจะโปร่งโล่งขึ้นมาในใจ ฝึกทีละท่าๆ อยู่กลางหิมะ
ปลายกระบี่ผ่าค่ำคืน พาเสียงหึ่งๆ กังวานออกมาเป็นระลอก
พอท่ากระบี่เริ่มเร็วขึ้น เอวบางๆ ที่แทบจะกำมือเดียวรอบของนางก็โค้งเป็นเส้นสวยที่ยืดหยุ่นสุดๆ ใต้แสงจันทร์ ผมดำยาวปลิวไปตามลม เผยให้เห็นลำคอขาวเนียนช่วงหนึ่งที่เรียวยาวราวกับคอหงส์
ทั้งที่เป็นวิถีกระบี่ที่ฆ่ากันเด็ดขาด แต่พอมาแสดงออกในมือของนางตอนนี้ กลับขาดความโดดเดี่ยวเย็นชาแบบเมื่อก่อนไปหลายส่วน แถมมีความเบาสบายมีชีวิตชีวาราวกับน้ำแข็งหิมะที่เริ่มละลายเพิ่มเข้ามาอีกนิด
ออกกระบี่ดอกสุดท้าย