กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 132 ล้วนเป็นคนกันเอง
แต่พอคิดว่าหลี่ชิงซานไม่เคยแม้แต่มองนางตรง ๆ สักครั้งตั้งแต่ต้นจนจบ ความอายและความผิดหวังจากการถูกละเลยอย่างสิ้นเชิงก็ผุดขึ้นมาในใจอีกครั้ง ทำให้นางต้องดึงเท้าที่ก้าวออกไปครึ่งก้าวนั้นกลับมาอย่างฝืน ๆ ได้แต่เม้มปากยืนนิ่งอยู่ที่เดิม
……
ผ่านไปราวสิบห้านาที
เขาหลังยอดเขาเสวี่ยโส่ว เรือนทิงเสวี่ย
ที่นี่เงียบสงบมากจริง ๆ อย่างที่ลั่วหงเหยียนว่าไว้
รอบ ๆ ปลูกไผ่เขียวที่ทนหนาวไว้เต็มไปหมด หิมะขาวโพลนกดทับอยู่บนใบไผ่ ออกไปนอกเรือนก็คือทะเลเมฆลึกหมื่นจั้ง นอกจากเสียงลมพัดใบไผ่ดังซู่ ๆ ก็ไม่ได้ยินเสียงอื่นใดเลย