กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 127 เพื่อนเก่า
เขาลางๆ รู้อยู่แล้วว่าเพื่อนบ้านเก่าคนนี้ คงยืนอยู่สูงถึงชั้นที่เขาแหงนมองก็ยังเอื้อมไม่ถึง
แต่พอมาบังเอิญเจอกันกลางปากตรอกตอนนี้
เฉินเหยียนทั้งตัวแข็งไปเลย
เนื้อหมูในมือแกว่งไปแกว่งมา เขาถอยหลังครึ่งก้าวอย่างเกือบจะเป็นปฏิกิริยาอัตโนมัติ หลบให้พ้นกลางทาง แล้วเอามือทั้งสองถูกับขากางเกงอย่างเก้อๆ ถึงกับก้มหัวลงนิดหน่อย
คำว่า “เหล่าหลี่” ที่คุ้นเคยจนถึงปาก วนอยู่ในคอสองรอบ สุดท้ายก็ถูกเขากลืนกลับลงไปทั้งอย่างนั้น
แทนที่ด้วยความเกรงอกเกรงใจและความสุภาพที่แทบจะเรียกได้ว่าต่ำต้อย
“หลี่... พี่หลี่”