กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 126 กลับมาที่เมืองผิงหยางอีกครั้ง
หลี่ชิงซานไม่ได้ไปสนใจสายตาร้อนแรง เคารพเลื่อมใส ราวกับมองเทพเจ้าผู้กอบกู้โลกพวกนั้นที่จ้องขึ้นมาจากด้านล่างเลย
ความสนใจของเขาจดจ่ออยู่ที่ลูกแสงขนาดมหึมาลูกหนึ่งซึ่งลอยอยู่ในความว่างตรงหน้า
พอเรือรบกระดูกขาวแตกเป็นผุยผงไปหมด พลังงานมหาศาลที่สะสมอยู่ในเตาหลอมแกนกลางของเรือก็หลุดจากพันธนาการ กลายเป็นฝนแสงสีขาวอมมุกโปรยไปทั่วฟ้า เหมือนนกที่เหนื่อยล้ากลับรัง ไหลย้อนกลับลงไปในผืนแผ่นดินที่แห้งผากด้านล่าง
ต้นไม้ใบหญ้าที่เหี่ยวเฉาแตกยอดอ่อนขึ้นใหม่ สิ่งมีชีวิตที่ใกล้ตายด้านล่างก็มีชีวิตชีวาฟูฟ่องขึ้นมาในร่างกายอีกครั้ง
ในเวลาเดียวกัน