กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ห้านาทีต่อมา เซี่ยหวยโจวถือหม้อโจ๊กสีม่วงเดินเข้ามาในห้องอาหาร
เฉินวั่งตกใจสุดขีด “พี่ครับ ในที่สุดพี่ก็จะลงมือกับน้องชายที่รักที่สุดของพี่แล้วใช่ไหม”
เซี่ยหวยโจวเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง น้ำเสียงเรียบเฉย สงบนิ่งดุจบ่อน้ำโบราณ “นี่คือมื้อกลางวันที่เสี่ยวเย่ทำให้พวกนาย”
คราวนี้แม้แต่เซี่ยซูก็ตาคลอ “ฉันก็ต้องตายด้วยเหรอคะ”
เย่หลิงโมโห “พวกนายเป็นอะไรกันไปหมด ถึงได้ตัดสินโจ๊กจากหน้าตา เซี่ยหวยโจวบอกแล้วไงว่าโจ๊กที่ฉันต้มอร่อยมาก”
เฉินวั่ง/เซี่ยซู “?”
เฉินวั่งถามขึ้นโดยไม่รู้ตัว “พี่บอกว่านี่คืออะไรนะ”
เย่หลิงเชิดหน้า “โจ๊กไข่เยี่ยวม้าหมูสับ มีปัญหาอะไร”
เฉินวั่ง/เซี่ยซู “……”
พี่จะบอกว่า หม้อสีม่วงที่ผุดฟองประหลาด ๆ ดูเหมือนยาพิษแม่มดนี่ คือโจ๊กไข่เยี่ยวม้าหมูสับ งั้นเหรอ