ตอนที่ 317 หลิงจื่อเปิดปาก หญ้าสักต้นก็ไม่เหลือ

พอเสียงพูดจบ ทั้งห้องเงียบกริบ

อาสามเย่: “?”

อาสามเย่ในฐานะคนตระกูลเย่ ไปที่ไหนก็มีคนยกยอ ทุกคนต้องไว้หน้าเขาสักหน่อย ต้องเรียกเขาว่าท่านเย่ที่สามอย่างเคารพนบนอบ

แต่ก่อนแค่สั่งสอนลูกสาวบ้านคนอื่นสองคำ คนอื่นยังต้องมาถึงบ้านขอบคุณเขา ชมว่าเขาสอนดี เย่หลิงหมายความว่าอะไร? เขาเป็นน้าชายแท้ ๆ ของเธอนะ!

อาสามเย่ไม่คิดว่าเย่หลิงจะไม่เล่นตามกติกา โมโหจนลำคอตีบ ปลายนิ้วสั่น: “เธอ เธอ เธอ...”

“ฉัน ฉัน ฉัน?” เย่หลิงชี้ไปที่ตัวเอง อดเป็นห่วงไม่ได้: “น้าชายสาม อาการนี้ของคุณยิ่งหนักขึ้นเรื่อย ๆ ดูสิ พูดยังไม่ชัดเลย”

อาสามเย่: “??”

“โอ๊ย ฉงไห่ อย่าโมโห อย่าไปถือสาเด็ก”

อาสามเย่ถอนตัวอย่างน่าเสียดาย (ถูกทำให้โมโหจนสลบ) อาสะใภ้สามเย่ขึ้นเวทีอย่างทรงอำนาจ

อาสะใภ้สามเย่ปิดปากหัวเราะอย่างมีนัยประชด: “ยังไงเสี่ยวหลิงก็ไม่ได้โตในตระกูลเย่ของเรา พูดจาหยาบคายหน่อยก็เข้าใจได้นะ~ ไม่ใช่ทุกคนจะมีทรัพยากรแบบซูหว่านหรอก คุณจะเอาความต้องการที่ใช้กับซูหว่านไปเรียกร้องจากเสี่ยวหลิงก็ไม่ได้สิ นั่นมันเข้มงวดเกินไปนะ~”