กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หน้าซูหว่านฉิงก็ซีดขาว ราวกับถูกคนบีบคอจนหายใจไม่ออก “เจินเจิน—! เธอ...พูดเพ้ออะไรอยู่? ซีหมิงเยวี่ยอะไร ผู้มีพระคุณอะไร ฉันไม่รู้เรื่อง...”
เหลียงเจินเจินเห็นซูหว่านฉิงโต้กลับ กลัวว่า ‘ซีหมิงเยวี่ย’ จะกลับมาหาเธออีก จึงกัดฟันตวาดออกไป
“ทำไมเธอจะไม่รู้?! เธอเป็นพี่สาวลูกพี่ลูกน้องของฉัน ทำไมจะไม่รู้! ฉันก็แค่คนธรรมดา จะไปรู้จักโม่เซียวได้ยังไง จะมีเส้นสายแบบนั้นได้ยังไง ทั้งหมดก็เธอเป็นคนเชื่อมให้!”
“ซีหมิงเยวี่ย ความแค้นมีต้นความผิดมีเจ้าของ ไม่ใช่ฉันที่อยากเป็นมือที่สาม พี่สาวลูกพี่ลูกน้องกับคุณป้าของฉันเป็นคนบังคับฉัน!”