กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ไม่มีใครในกองกล้าพูดสักคำ
ทุกคนเงียบกันไปนาน จนกระทั่งโม่เซียวเร่งอีกรอบ “ยืนงงอยู่นั่นทำไม รีบตบสิ”
ทุกคนถึงได้สติกลับมา “……”
เหลียงเจินเจินน้ำตาไหลจนแทบแห้ง
เธอส่ายหน้าอย่างหมดหนทาง คิดไม่ออกว่าทำไมพี่โม่เซียวถึงกลายเป็นแบบนี้ “พี่โม่เซียว ฉันเป็นผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตพี่นะ พี่ทำกับฉันแบบนี้ไม่ได้”
โม่เซียวสงสัย “ทำแบบไหนกับเธอ? เจินเจิน สิ่งที่ผมให้เธอ คือความรักทั้งหมดของผม!”
เหลียงเจินเจินพังทลาย “ไอ้เวรเอ๊ย……”
พูดยังไม่ทันจบ โม่เซียวก็มีสีหน้าตื่นเต้นและเขินอาย หันไปถามหัวหน้าโจรลักพาตัว “ตบเธอเสร็จแล้ว ถึงตาผมแล้วใช่ไหม?”
เหลียงเจินเจิน “??”
หัวหน้าโจรลักพาตัว “??”