กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ข่งซือเฉียนแทบอยากพุ่งเข้าไปปิดปากเย่หลิง
ถาม ถาม ถาม ก็มีแต่เธอที่คำถามเยอะถามไม่หยุด!
ข่งซือเฉียนสูดลมหายใจลึก ใช้หางตามองคนในห้องพักให้เธออย่าออกมา แล้วถึงเผยรอยยิ้ม:
“เมื่อกี้กำลังสั่งสอนพนักงานของผมอยู่ ขออภัยที่ทำให้ทุกคนขำ”
หลินจือเซี่ยกลอกตาไปมา “อ้อ เป็นพนักงานนี่เอง ฉันนึกว่าอาจารย์ข่งกำลังด่าเมิ่งเหยียนซะอีก”
ข่งซือเฉียนพูดอย่างจริงจังทันที “เป็นไปได้ยังไง เมิ่งเหยียนเป็นคุณนายของผม ผมรักและตามใจเธอยังไม่ทันเลย จะไปด่าเธอได้ยังไง พนักงานของผมทำงานผิดพลาด ผมโมโหขึ้นมาชั่วขณะ ไม่คิดว่าจะให้ทุกคนเห็นเข้า”
หลินจือเซี่ยไม่เชื่อ “จริงเหรอ”