บทที่ 87: เพลิงหลี

บทที่ 87: เพลิงหลี

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ข้าก็ตกใจอย่างยิ่ง ภาพตรงหน้าพลันแตกกระจายราวกับผลึกแก้วปริร้าว ร่างของอาจารย์แหลกเป็นเศษนับล้านชิ้นต่อหน้าข้า หุบธารเมฆาที่ข้าคุ้นเคยยิ่งนักก็แตกสลายไปพร้อมกับอาจารย์ ราวกับกระจกผลึกบานมหึมาระเบิดขึ้นตรงหน้า เศษนับไม่ถ้วนพุ่งตรงเข้าหาข้า ราวกับจะสับข้าเป็นหมื่นชิ้น แต่ข้ากลับหลบไม่พ้น

แต่ข้ารู้ดีว่าสิ่งที่ข้ากลัวไม่ใช่เรื่องนี้ ไม่ใช่การถูกสับเป็นหมื่นชิ้น หากเป็นอีกเรื่องหนึ่ง เรื่องที่ไม่มีวันเอ่ยออกมาได้ แม้แต่คิดถึงในใจก็ยังทำให้ข้าหวาดหวั่นจนใจสั่น