บทที่ 65: มารยาจิ้งจอก

บทที่ 65: มารยาจิ้งจอก

แสงจันทร์สาดต้องใบหน้าเขียวคล้ำของเขา หากมิใช่เพราะประสาทสัมผัสเชื่อมถึงกัน ข้าคงถูกเขาบีบจนตายไปแล้ว น่าเสียดายที่ตอนนี้เขาฆ่าข้าไม่ได้ ทำได้เพียงอดทนกล้ำกลืนเท่านั้น

ข้าเดินไปยังที่ซึ่งห่างจากเขาไกลลิบ ก่อนจะล้มตัวลงนอนอีกครั้ง

คงเพราะฝันร้าย ข้าจึงพลิกตัวไปมาอยู่นานจนไม่อาจหลับลงได้ อีกทั้งไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด หน้าอกจึงราวกับมีศิลาก้อนใหญ่กดทับ ทั้งอึดอัดทั้งหนักอึ้ง

“อย่านอนแล้ว ลุกขึ้นมาเล่าให้ข้าฟังว่าเจ้าฝันร้ายอะไร”

ข้าคร้านแม้แต่จะลืมตา “เหตุใดข้าต้องเล่าให้เจ้าฟังด้วย?”